Budynki prefabrykowane, nawet niekompletne i niezmontowane (z wył. z drewna)

Podpozycja 940690 Nomenklatury Scalonej obejmuje budynki prefabrykowane wykonane z materiałów innych niż drewno. Zalicza się tu stalowe hale przemysłowe i magazynowe, stalowe budynki biurowe i modularne systemy budowlane ze stali, betonowe i żelbetowe elementy prefabrykowane składane w kompletne budynki, kontenery mieszkalne i biurowe (przekształcone lub dedykowane jako budynki), prefabrykowane szalety i kioski stalowe, modularne jednostki mieszkalne z paneli warstwowych (sandwich panels), blaszane garaże i carporty oraz lekkie budynki z profili stalowych i blach. Kluczowe kryterium klasyfikacji to prefabrykacja fabryczna i materiał inny niż drewno jako dominujący. Podpozycja 940690 ma charakter rezydualny wobec 940610 (drewno) - obejmuje wszelkie prefabrykowane budynki, w których zasadniczy charakter nadaje stal, beton, aluminium, tworzywo sztuczne lub kompozyt. Kontenery morskie przebudowane na cele mieszkalne lub biurowe, o ile posiadają trwałe wyposażenie i instalacje, mogą być klasyfikowane w 940690 zamiast w 8609 (kontenery transportowe). Elementy budowlane dostarczane oddzielnie, a niebędące kompletem budynku prefabrykowanego, klasyfikuje się w stosownych działach materiałowych (dział 72, 73). W razie wątpliwości zaleca się uzyskanie WIT.

Import prefabrykowanych budynków z podpozycji 940690 podlega rozporządzeniu (UE) nr 305/2011 (Construction Products Regulation - CPR). Wyroby budowlane objęte normami zharmonizowanymi muszą posiadać deklarację właściwości użytkowych (DoP) i oznakowanie CE. Stalowe elementy konstrukcyjne podlegają normie EN 1090 (wykonanie konstrukcji stalowych) i wymagają certyfikacji zakładu produkcyjnego. Panele warstwowe stosowane w ścianach i dachach prefabrykowanych budynków podlegają normom EN 14509 i EN 14782, które określają wymagania dotyczące przewodności cieplnej i odporności ogniowej. Prefabrykowane budynki przeznaczone do trwałego zamieszkania podlegają wymaganiom dyrektywy EPBD (2010/31/UE z późn. zm.) w zakresie charakterystyki energetycznej. Kontenery mieszkalne i biurowe powinny spełniać przepisy BHP dotyczące pomieszczeń pracy, jeżeli są przeznaczone do użytkowania przez pracowników. W Polsce import gotowego budynku prefabrykowanego z 940690, przeznaczonego do montażu na gruncie, może wymagać uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia zgodnie z Prawem budowlanym - przepisy krajowe warto zweryfikować z architektem lub organem administracji budowlanej. Importer musi złożyć zgłoszenie celne z kodem CN i numerem EORI. Stawki celne i środki handlowe weryfikować w TARIC Komisji Europejskiej.

Stawki celne MFN dla podpozycji 940690 należy weryfikować w aktualnej bazie TARIC Komisji Europejskiej. Stalowe budynki prefabrykowane importuje się do UE m.in. z Chin i innych krajów azjatyckich - importer powinien sprawdzić w TARIC, czy na dany kod CN i kraj pochodzenia nie obowiązują cła antydumpingowe lub wyrównawcze dotyczące wyrobów stalowych. Unijne przepisy dotyczące ochrony rynku stali (safeguard measures) mogą generować dodatkowe należności w ramach kontyngentów. Preferencyjne stawki celne mogą być dostępne w ramach unijnych umów FTA lub systemu GSP pod warunkiem spełnienia reguł pochodzenia. Typowe pułapki klasyfikacyjne: mylenie kompletnych prefabrykowanych budynków (940690) z konstrukcjami stalowymi lub żelbetowymi sprzedawanymi jako materiał budowlany (dział 72 lub 73), a także z kontenerami transportowymi (8609). O klasyfikacji w 940690 decyduje kompletność jako budynek prefabrykowany, a nie forma transportu. Kontenery mieszkalne trwale wyposażone w instalacje mają odmienny charakter od kontenerów transportowych. Import stalowych budynków prefabrykowanych może podlegać środkom ochronnym (safeguard) dla wyrobów stalowych - weryfikacja w TARIC jest obowiązkowa. W razie wątpliwości klasyfikacyjnych zaleca się uzyskanie WIT i analizę bazy EBTI. Stawki celne i wszelkie środki handlowe weryfikować w TARIC.

Podpozycja CN 9406 90 obejmuje budynki z metalu i betonu. Przy imporcie do UE należy zweryfikować obowiązujące stawki celne w systemie TARIC, sprawdzić wymogi dotyczące oznakowania CE (jeśli dotyczy) oraz przygotować wymaganą dokumentację celną. Klasyfikacja taryfowa powinna opierać się na Ogólnych Regułach Interpretacji (ORI) Nomenklatury Scalonej. W razie wątpliwości co do prawidłowej klasyfikacji zalecane jest wystąpienie o Wiążącą Informację Taryfową (WIT) do właściwego organu KAS. Należy również zweryfikować, czy produkt nie podlega ograniczeniom importowym, sankcjom lub wymogom licencyjn